Krótka opowieść z „Magikonu” o kobiecie, która broni pamięci zmarłej przed nieżyczliwymi słowami służących, a następnie ma zobaczyć jej postać.
Przekład
Matka profesora A., mieszkająca w H—st., usłyszała kiedyś, jak jej służące mówiły w kuchni źle o pewnej zmarłej kobiecie. Twierdziły między innymi, że teraz musi ona odpokutować swoje czyny w piekle. Pani A. zganiła je za tak pozbawioną miłości rozmowę.
W tej samej chwili przed kuchnią coś spadło ze schodów. Kobieta pomyślała, że jej dziecko zrzuciło stołek. Wyszła sprawdzić, co się stało. Był wieczorny półmrok. Ujrzała przed sobą postać owiniętą białą tkaniną. Wzięła ją za męża, który chciał nastraszyć dziecko, i zamierzała go za to upomnieć.
Postać rozchyliła jednak okrycie. Kobieta rozpoznała zmarłą, o której przed chwilą rozmawiały służące. Zjawa, z rękami skrzyżowanymi na piersi, skłoniła się przed nią pokornie, jak gdyby chciała jej podziękować, po czym zniknęła.
Pani A. opowiadała o tym ukazaniu się z radością, ponieważ uważała, że otrzymała dzięki niemu pewny dowód nieśmiertelności.
„O zmarłych tylko dobrze!” Nasze sądy sięgają poza grób, do Hadesu. Lepiej modlić się za zmarłych.
— y —
Nota źródłowa
„Eine Erscheinung” [„Ukazanie się zmarłej”], Magikon, 1850, s. 88; skan rocznika. Inicjały, skrót miejscowości i końcowy podpis zachowano zgodnie z tekstem. Zdanie o Hadesie jest komentarzem zamykającym opowieść, a przekonanie o dowodzie nieśmiertelności należy do jej bohaterki.