Die Königin von England und der Spiritualismus.
Wstęp redakcyjny: W listopadzie 1878 roku czasopismo „Psychische Studien” przytoczyło doniesienie prasowe o domniemanym zainteresowaniu królowej Wiktorii spirytualizmem. Notatka wiąże możliwość jej uczestnictwa w seansach z doświadczeniem osobistej straty. Sam tekst mówi jednak o pogłoskach i przypuszczeniach, a nie o potwierdzonym udziale monarchini w opisanych spotkaniach.
Królowa Anglii a spirytualizm
W doniesieniu londyńskiego „Spiritualist” z 18 października bieżącego roku wspomniano o związkach kilku znakomitych europejskich domów panujących ze spirytualizmem. Według tej relacji „Daily Telegraph” miał przed kilkoma laty zamieścić istotne wzmianki na ten temat, oparte na osobistych doświadczeniach swoich korespondentów. Obecnie za następującą publikację dotyczącą królowej Wiktorii odpowiada „Whitehall Review”:
„W kręgach, które zazwyczaj niełatwo padają ofiarą zwykłego żartownisia, krąży pogłoska, że do osób nawróconych na spirytualizm należałoby zaliczyć także naszą najmiłościwszą władczynię. Jak sądzimy, faktem jest, że jedna z najbardziej zaufanych przyjaciółek Jej Królewskiej Mości, niedawno zmarła pani Van de Weyer, była przekonaną spirytualistką i urządzała w New Lodge seanse, aby nawiązywać kontakt z tym, co niegdyś stanowiło nieśmiertelną część jej małżonka.
Jeśli królowa rzeczywiście zawsze była obecna na tych seansach, od razu nasuwa się myśl, że do udziału w tego rodzaju spotkaniu mogło skłaniać ją coś więcej niż tylko próżna ciekawość czy chorobliwe pragnienie silnych wrażeń. Podobnie jak jej przyjaciółka, również królowa doznała straszliwej straty. Możemy sobie zatem dobrze wyobrazić, że nadzieja, by choćby na jedną sekundę przeniknąć za zasłonę i dowiedzieć się, w jakim stanie znajduje się dostojna osoba, z którą splecione było jej życie, nieodparcie przyciągnęła ją do medium i przemieniła seans — który sam w sobie większości ludzi wydaje się nierozerwalnie związany z niedorzecznością i oszustwem — w uroczystość o wyjątkowym znaczeniu.
Nie wiemy, czy pani Van de Weyer była tym, co nazywa się »medium«, czy też wprowadzono osobę trzecią, aby przekazywała wiadomości zza grobu. Być może korzystano przy tym z pomocy »mądrej kobiety« lub — jak się ją obecnie nazywa — »medium transowego«”.
Nota źródłowa
Tytuł oryginalny: Die Königin von England und der Spiritualismus.
Tytuł polski: Królowa Anglii a spirytualizm.
Autor: niepodany.
Źródło: „Psychische Studien”, rocznik V, zeszyt 11, listopad 1878, s. 520, dział III: Tagesneuigkeiten, Notizen u. dergl. („Wiadomości bieżące, notatki i podobne materiały”). Numer strony ustalono na podstawie ciągłości paginacji: następna strona załączonego skanu nosi numer 521.
Przywołane źródła prasowe: londyński „Spiritualist” z 18 października 1878 roku oraz cytowane za nim „Whitehall Review”. Notatka wspomina również wcześniejsze doniesienia „Daily Telegraph”. Dane te pochodzą z tekstu „Psychische Studien”; przywołanych publikacji prasowych nie weryfikowano niezależnie.