Ezoteryczne znaczenie muzyki Indian

Opublikowany przez

Ezoteryczne znaczenie muzyki Indian

Autor: Corinne Heline

Ukryte znaczenie muzyki Indian

„O Wielki Duchu, Stwórco ludzi, spraw, abym nie osądzał żadnego człowieka, dopóki nie przejdę dwóch księżyców w jego mokasynach.”
— Stara modlitwa indiańska

Muzyka nie jest jedynie ważną, lecz nieodzowną częścią religii Czerwonego Człowieka. Indianie posługują się nią głównie w celu przywoływania mocy ponadmaterialnych. Zgodnie z tradycją ezoteryczną, muzyka ta jest przeważnie utrzymana w tonacjach molowych. Nie istnieje muzyka, którą można by porównać z indiańską pod względem złożoności i finezji rytmów.

Emocje — zarówno radosne, jak i smutne — znajdują najpełniejszy wyraz poprzez pieśń. To właśnie pieśń towarzyszy pożegnaniu odchodzącego przyjaciela i wita go, gdy powraca. Pieśń obwieszcza zwycięstwo wojowników, radość małżeństwa oraz powitanie nowej duszy przy narodzinach. Dziwnie pociągające są te nierówne, rytmiczne melodie w tonacji molowej, które niosą wieść o klęsce wojowników w bitwie lub towarzyszą pogrzebowej procesji zmarłego wodza.

Muzyka uzdrawiająca

Szczególne zainteresowanie budzą rytmiczne formy, jakie stosuje szaman – uzdrowiciel – w swych praktykach leczniczych. Od niepamiętnych czasów Indianie posługiwali się sztuką uzdrawiania poprzez muzykę.
(W dalszej części cyklu poświęcony zostanie temu tematowi osobny rozdział).

W rozwoju współczesnych technik muzykoterapii możemy odkryć bezcenne skarby ukryte w dawnych wierzeniach Indian — pod warunkiem, że zechcemy je zbadać z należytą wnikliwością.

Muzyka jako pomost między światami

Dla badacza ezoteryzmu szczególne znaczenie mają liczne indiańskie pieśni przywołujące duchy istot bezcielesnych.
Muzyka jest prawdopodobnie najpotężniejszym środkiem rozdzierania zasłony pomiędzy światem widzialnym a niewidzialnym.
Współcześni adepci muzykoterapii dopiero zaczynają dostrzegać tę prawdę.
Indianie wiedzieli o niej od zawsze i przez niezliczone stulecia wykorzystywali muzykę w tym celu.

Muzyka natury i jej moce

Czerwony Człowiek wykazał się również głęboką wiedzą okultystyczną w stosowaniu muzyki natury.
Znamy skuteczność jego pieśni deszczowych, a także melodii, które mają zapewnić urodzajność i ochronę upraw, oraz pieśni przywołujących Duchy Ognia, Powietrza, Wody i Ziemi.

Dzięki swej naturalnej jasnowidzącej percepcji, Indianin potrafi bezpośrednio współpracować z tymi istotami eterycznymi i rozumieć funkcje, jakie pełnią one w wielkiej gospodarce natury.

Sztuka i religia jako jedność

W naszych czasach wiele mówi się o nadchodzącej Erze Wodnika, kiedy Sztuka i Religia staną się jednym.
Głęboka, wewnętrzna mądrość pierwszych mieszkańców Ameryki zawsze to rozumiała.

Dla Indianina Bóg jest Wielką Tajemnicą, a całe jego życie zanurzone jest w czci dla tego Boskiego Misterium, które objawia się w pięknie otaczającej natury.

To właśnie ta święta wspólnota z naturą i jej Bogiem sprawia, że Indianin obdarza przedmioty natury mocą nadprzyrodzoną.

W jednej z urzekających pieśni o nieziemskich harmoniach opisano, jak mały krzew śpiewa swą pieśń do wielkiego drzewa, które góruje nad nim.
Dla zwykłego człowieka jest to jedynie poetycki obraz wywodzący się z mitologii indiańskiej.
Jednak ezoteryk dostrzega w nim głęboką prawdę — wie, że głos natury nie jest jedynie poetycką metaforą, lecz faktem rzeczywistym.

To właśnie dzięki temu głosowi wszystkie siły i formy natury pozostają ze sobą w komunii.
Każdy dewa drzewa rozsyła swe dobroczynne promienie na całą otaczającą roślinność.
Ci, którzy posiadają wzrok wewnętrzny, widzą, jak starsze, wyższe drzewa pochylają się niczym w błogosławieństwie nad młodszymi, które z kolei wznoszą się ku górze w duchu wdzięczności i pochwały.

Wrażliwy Indianin, dzięki swej harmonii z naturą i jej zewnętrznymi oraz wewnętrznymi procesami, potrafił wychwycić dźwięki towarzyszące temu subtelnemu, eterycznemu dialogowi i nadał im muzyczny wyraz.

Mistyczne instrumenty

Elisabeth Barrett Browning uchwyciła echo tej wewnętrznej piękności, gdy pisała:

„Ziemia pełna jest nieba,
A każdy zwyczajny krzew płonie Bogiem,
Lecz tylko ten, kto widzi — zdejmuje obuwie.”

Ulubionym instrumentem w muzyce indiańskiej jest flet, prawdopodobnie dlatego, że najłatwiej oddaje dźwięki natury.
Zajmuje on pierwsze miejsce w prymitywnej orkiestrze Indian.

Na drugim miejscu znajduje się bęben — o głębokim, przeczuwającym i stłumionym brzmieniu — używany zawsze do wyrażenia motywu przeznaczenia lub losu, który nadaje uroczystym pieśniom religijnym pewien posępny ton.

Nierówne rytmy pomiędzy bębnem a głosem tworzą dziwny, niepokojący efekt.

Instrumenty perkusyjne wyrażają niższe, zwierzęce aspekty natury człowieka i mają zdolność pobudzania nieokiełznanych emocji.
Instrumenty dęte natomiast pobudzają siły umysłu i pomagają opanować niższe popędy.

W muzyce indiańskiej odnajdujemy harmonijną równowagę między nimi.
Dziwne, nieregularne rytmy bębnów — podobne do tajemniczych tam-tamów wyspiarzy południowych mórz — stosowane są z niezwykłą skutecznością w magicznych i hipnotycznych inkantacjach, podczas gdy flet służy pięknym i świętym ceremoniom religijnym.

Mit o pochodzeniu fletu

Legendy o pochodzeniu fletu są bogato wplecione w mitologie różnych plemion indiańskich, co dowodzi jego starożytnego i powszechnego użycia.
Pewien bardzo stary Indianin wyraził swą cześć wobec tego instrumentu słowami:

„Flet był zawsze, bo flet jest stary jak świat.”

Zakończenie

To jest drugi artykuł z cyklu poświęconego Indianom Ameryki.
Kolejne części obejmą między innymi następujące tematy:

  • Rola kobiety w kulturze Indian

  • Muzykoterapia u Indian

  • Wiara w nadprzyrodzoność i jej znaczenie w życiu Indian

  • Ceremonializm i jego miejsce w kulturze Indian

W każdym z tych zagadnień szczególny nacisk zostanie położony na rolę muzyki, jaka towarzyszy wszystkim aspektom życia Indian;

źródło: “The Esoteric Significance of Indian Music” — Corinne Heline; New Age Interpreter, Volume XI – March – April 1950 nr. 2.